ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Ασφάλεια... ασφαλώς

2009-11-26T13:45:00.003+02:00

Φτάνοντας στο Αεροδρόμιο του Μπουένος Άιρες ανακαλύπτω ότι το δρομολόγιο που θα ακολουθούσα έχει αλλάξει και η επόμενη πτήση είναι πολλές ώρες αργότερα. "Ευκαιρία για μια βόλτα στην πόλη" σκέφθηκα, "να γνωρίσουμε κι από κοντά πως είναι η ζωή των πορτένιος".
Μια αντικειμενική δυσκολία όμως είχε ανακύψει. Τα ρούχα μου παρέπεμπαν ακόμα σε καιρικές συνθήκες βορείου ημισφαιρίου και ο Σεπτέμβριος στο Μπουένος Άιρες είναι αρκετά "χειμωνιάτικος" μήνας.
Πολύ απλά θα πάω να ζητήσω την βαλίτσα μου, να αλλάξω και μετά την κλειδώνω κάπου και συνεχίζω την ημέρα μου, τί ποιο απλό θα έλεγε ο οποιοσδήποτε. "Δεν υπάρχουν χώροι ασφαλείας για κλείδωμα αποσκευών" με απογοήτευσε λίγες στιγμές αργότερα η κυρία επί των πληροφοριών του αεροδρομίου. "Ουφ, και τώρα τι κάνουμε;"
Επειδή δεν υπάρχει πιο κουραστικό σκηνικό από τον ταξιδιώτη αποκλεισμένο σε ένα αεροδρόμιο (μου ήρ8ε στο μυαλό εκείνη η ταινία με τον Τομ Χανκς που ζει σ'ενα αεροδρόμιο αποκλεισμένος και ένιωσα μια απέραντη μοναξιά αναλογιζόμενος ότι είναι αληθινή ιστορία), αποφάσισα να πάρω την βαλίτσα και "μετά βλέπουμε".
Μετά από λίγο συζητάω με τους υπαλλήλους στο counter των Αργεντίνικων Αερογραμμών εκθέτοντας των προβληματισμό που σας παρέθεσα παραπάνω. "Ελάτε μαζί μου!" λέει μια κυρία που έχει το στυλ προϊσταμένης, και φυσικά την ακολουθώ.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα έχω περάσει μέσα στον χώρο όπου είναι οι transit αποσκευές, έχω πάρει την αποσκευή μου και έχω βγει στον χώρο των αναχωρήσεων και πάλι. Απλά και με συνοπτικές διαδικασίες απέκτησα αυτό που ήθελα και είχα πλέον ρούχα για βόλτα στη Λα Μπόκα!
Αν τελειώνε εδώ η εξιστόρηση δε νομίζω ότι θα είχε κάποιο ξεχωριστό ενδιαφέρον για κανέναν. Το ενδιαφέρον είναι όμως ότι ξαναβρέθηκα στο counter των Αργεντίνικων Αερογραμμών και χωρίς πολλές διατυπώσεις η ίδια κυρία με οδήγησε ξανά στον χώρο απ' όπου είχα λάβει την βαλίτσα μου πριν λίγο και την εναπόθεσα στον ίδιο χώρο χωρίς να μεσολαβήσει κανένας έλεγχος. Φυσικά στο μεσοδιάστημα θα μπορούσα να είχα κάνει οποιαδήποτε ανακατάξη στα αντικείμενα που είχα εντός και αν ήμουν ταλιμπάν (λέμε τώρα) να είχα βάλει μέχρι και βόμβα.
Τώρα, αρκετό καιρό μετά και με πολλά ακόμα αεροδρόμια πέραν των ελληνικών με αυστηρούς ελέγχους και μηχανήματα που "σφυρίζουν" σε θέματα ασφαλείας, αναρωτιέμαι για ποια αυστηρή ασφάλεια μιλάμε... Και ξέρετε κάτι, δεν έχει και νόημα, όταν θέλουν να κάνουν την ζημιά κάποιοι... την κάνουν.. οι υπόλοιποι απλά θέλουμε να ταξιδεύουμε.

Ντόπιο

2009-01-24T22:52:00.001+02:00

Έχει πλάκα αλλά και επιμορφωτικό χαρακτήρα συνάμα μια επίσκεψη σε λαϊκή αγορά, το παζάρι που έλεγε ο πατέρας μου και κυριολεκτούσε καθώς απολάμβανε ιδιαίτερα να «πικάρει» τους πωλητές με παζάρια στις τιμές.
Επιμορφωτικός είναι ο χαρακτηρισμός διότι μαθαίνεις πολλά για την επικαιρότητα, το «σφυγμό» του μέσου Έλληνα καταναλωτή για όλα τα τρέχοντα ζητήματα και όχι μόνο. Η πλάκα ποια είναι;
Η πλάκα έγκειται στο γεγονός ότι το σύγχρονο μάρκετινγκ προστάζει να εφευρίσκουν νέες μεθόδους οι πραματευτάδες ώστε να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Ένα όχι και τόσο σύγχρονο αλλά αειθαλές «μότο» είναι η γνωστή ατάκα «ντόπιο». Ντόπιο το κοτόπουλο, ντόπια η ντομάτα, ντόπιο το τάδε και το δείνα. Μην πάρετε από τα άλλα που είναι ξένα, από δω, από τα δικά μας! Έχω βρεθεί σε λαϊκές αγορές πολλών ελληνικών πόλεων και σε όλες, μα όλες, κυριαρχεί αυτό το σύνθημα. Ομολογώ ότι ήταν διασκεδαστικό, τουλάχιστον στην αρχή, να παρατηρώ ότι τα πεπόνια της Λάρισας ήταν τα καλύτερα και οι πατάτες της Ρόδου είναι νοστιμότατες κ.ο.κ. Μέχρι που αντιλήφθηκα ότι το γεγονός το έπαιρναν στα σοβαρά πολλοί καταναλωτές. Κι εκεί ήταν που παλάβωσα τελείως. Είναι ποτέ δυνατόν κάθε τόπος να παράγει τα καλύτερα και να υπερτερεί έναντι των άλλων σε όλα τα αγαθά; Κι όμως η αντίληψη που επικρατεί είναι ότι ο ντόπιος παραγωγός είναι ο καλός γιατί τον ξέρουμε ότι ταΐζει τα κοτόπουλα μόνο καλαμπόκι ενώ αλλού τα δίνουν αποφάγια και αντιβιοτικά! Ο ντόπιος αγρότης βάζει μόνο κοπριά στις ντομάτες ενώ ο αλλότριος τις ταράζει στα φυτοφάρμακα και πάει λέγοντας.
Δε νομίζω ότι κάποιος σοβαρός καταναλωτής θα πίστευε αυτού του είδους τα παραμύθια λες και οι αγρότες διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή (θα έλεγα ότι διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, και μόνο) ή ότι κάθε περιοχή «εξάγει» ότι σαβούρα έχει στις άλλες και πουλάει στην τοπική αγορά τα εκλεκτότερα! Αλλοίμονο δηλαδή αν σύμβαινε κάτι τέτοιο.
Μέχρι τότε λοιπόν αφήστε να πιστεύω ότι το Άργος έχει νόστιμα πεπόνια και το Νευροκόπι εκλεκτές πατάτες χωρίς φυσικά να απαξιώνω τις τοπικές γεύσεις και καλλιέργειες κάθε περιοχής.
Είναι γοητευτική μια βόλτα στην λαϊκή.

Δάσκαλε εσύ;

2009-01-08T15:47:00.001+02:00

Σκεφτόμουν να κάνω ένα απολογιστικό κειμενάκι για τον πρώτο χρόνο του blog με μια γενική αναφορά στην επικαιρότητα. Τελικά όμως κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν δυο ειδών επικαιρότητες. Η γενική που αφορά αυτά που βλέπουμε (ή νομίζουμε ότι βλέπουμε αλλά απλά μας δείχνουν) στις ειδήσεις και η ειδική ή προσωπική που αφορά τα δικά μας νέα που είτε μας αρέσουν είτε όχι, τα… βλέπουμε!
Με αυτή την αφορμή θα μιλήσω για δικά μου νέα, αν και όπως έχω γράψει παλιότερα δεν πιστεύω στην παρθενογέννηση των εμπειριών, όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε ζήσει κάτι κοινό με τους υπόλοιπους στον πλανήτη όσο μοναδικό κι αν νομίζαμε ότι ήταν αυτό το συναίσθημα.
Ακούμε λοιπόν για κρίση αξιών (ουφ! Βαρετό πια, ε;) αποπροσανατολισμό νεολαίας (και γηραλέας θα προσέθετα), την παιδεία να νοσεί και άλλα του είδους συναφή.
Άκουγα σαν μαθητής τους δασκάλους μου να λένε ότι είναι χαρά μεγάλη γι’ αυτούς να τους χαιρετάνε και να τους θυμούνται παλιοί μαθητές όταν τους συναντούν ακόμα κι αν αυτοί δεν μπορούν να ανακαλέσουν στην μνήμη τους κάποιον από την πληθώρα των μαθητών που είχαν όλα τα χρόνια. Ομολογώ ότι κι εγώ ένοιωσα αρκετά υπερήφανος όταν με θυμήθηκε κάποιος μαθητής που είχα όταν για κάποιο διάστημα εργάστηκα σαν καθηγητής. Και η χαρά ήταν μεγαλύτερη γιατί θυμόνταν (και μου ανέφερε μάλιστα) κάποια από αυτά που είχαμε συζητήσει στην αίθουσα κατά την διάλεξη. Εκεί πράγματι αισθάνεσαι ότι έχεις κάνει κάτι ρε παιδί.
Πρόσφατα βίωσα και μια άλλη εκδοχή αυτού του συναισθήματος (όχι μοναδικού ξαναλέω). Έτυχε να συναντήσω έναν παλιό δάσκαλο αλλά όχι εξ όψεως ώστε να τον βοηθήσει η οπτική μνήμη για να με θυμηθεί. Τον πέτυχα κάπου στην μεγάλη γειτονιά του διαδικτύου. Χάρηκα ιδιαίτερα γιατί θυμόμουν ότι η σχέση του με τους υπολογιστές ήταν του φόβου! «Μια φορά τον άνοιξα» μου είχε πει τότε «και δεν ήξερα πως κλείνει και ντράπηκα». Κι όμως έχει πια ένα υπέροχο εκπαιδευτικό blog, πολύ «ψαγμένο» θα το χαρακτήριζα. Η χαρά λοιπόν ήταν διπλή όχι μόνο γιατί ανακάλυψα κάποιον παλιό δάσκαλο που με θυμήθηκε εξ ονόματος αλλά γιατί τελικά υπάρχουν και στην παιδεία κάποιοι που αγαπούν την μάθηση και εξελίσσονται χωρίς να αναπαράγουν στείρα αυτά που κάποτε έμαθαν.
Μην ξεχνάτε ότι οι περισσότεροι σ’ αυτό το χώρο που λέγεται εκπαίδευση, εισέρχονται για να αράξουν δυστυχώς και όχι μόνο δεν εξελίσσονται αλλά τελματώνουν.
Θα ήταν πολύ όμορφο για την παιδεία μας να είχαμε όλοι μια τέτοια ευτυχή συνάντηση μ’ έναν παλιό (εξελισσόμενο) δάσκαλο. Πολύ ελπιδοφόρο για τα παιδιά μας.
Καλή χρονιά να έχουμε.

Ανεκτίμητη; Μπα...

2008-12-15T19:29:00.003+02:00

Διαβάσαμε τόσα πολλά και ακούσαμε περισσότερα όλο αυτό το διάστημα από τότε που έφυγε από την ζωή ο νεαρός μαθητής στα Εξάρχεια από σφαίρα αδέσποτη ή μη (αν και αδέσποτους θα χαρακτήριζα αυτούς που ρίχνουν τις σφαίρες και όχι αυτές, τις σφαίρες, καθ’ αυτό), που δεν ήξερα αν θα έπρεπε να γραφτεί κάτι ακόμα περί αυτού. Έχω την αίσθηση πως όχι. Γι’ αυτό θα ήθελα να εστιάσουμε σε κάτι άλλο και να προβληματιστούμε επί ενός θέματος με αφορμή το παραπάνω γεγονός.
Όλοι έχουμε αναλογιστεί σε διάφορες στιγμές της ζωής μας πόσο αξίζει μια ανθρώπινη ζωή. Εύκολα όλοι διατυμπανίζουν ότι η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη. Δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και υλικά αγαθά. Αμ δε!
Η ανθρώπινη ζωή είναι κοστολογημένη και μάλιστα στο χρηματιστήριο τιμών της, έχει πολύ μεγάλη ελαστικότητα!
Μας έλεγε ένας καθηγητής πανεπιστημίου, Βρετανός στην προέλευση, ότι είχε προκληθεί σάλος στην Αγγλία όταν σε μια πανεπιστημιακή έρευνα προσπάθησαν αν αποτιμήσουν σε αξία την ανθρώπινη ζωή και πιο συγκεκριμένα όταν κατέληξαν στον συμπέρασμα ότι κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική τιμή! Άλλη τιμή (ακριβότερη) είχε ο Βρετανός, κι άλλη (φθηνότερη φυσικά) είχε ο Ινδός στο συγκεκριμένο παράδειγμα που χρησιμοποίησαν και το οποίο ερμήνευαν με κάποιους δείκτες και κάποιες αιτιάσεις.
Σάλος φίλοι μου! Από τις φωνές αντίδρασης! Κι ίσως και σεις να έχετε την ίδια άποψη. Σε μια κοινωνία που τα πάντα έχουν τιμή, η ανθρώπινη ζωή είναι ανυπολόγιστη. Είναι;
Στατιστικά κάθε χρόνο χάνονται τόσοι συνάνθρωποι μας σε τροχαία όσοι περίπου είναι οι κάτοικοι μιας κωμόπολης στην χώρα μας. Θεωρητικά σκεπτόμενος ένας σημαντικός αριθμός αυτών των δυστυχημάτων λαμβάνουν χώρα σε συγκεκριμένα σημεία των ελληνικών δρόμων (π.χ. Εθνική Οδός, παραλιακή κλπ.). τα περισσότερα οφείλονται σε παρανομίες λόγω ελλιπούς φύλαξης ή μάλλον με καλύτερη φύλαξη θα εξέλιπαν τα περισσότερα απ’ αυτά. Που θέλω να καταλήξω; Φανταστείτε ότι κάθε ένα χιλιόμετρο του δρόμου περίπου θα τοποθετούνταν ένας τροχονόμος να ελέγχει την κυκλοφορία. Πόσο πιο τυπικοί θα ήμασταν στην οδήγηση και πόσα λιγότερα τροχαία θα σύμβαιναν;Πόσες ανθρώπινες ζωές θα γλίτωναν; Εύλογα θα μου πείτε, αυτό δεν γίνεται! Που να τους βρεις τόσους τροχονόμους, άσε που χρειάζεται μια τράπεζα για να τους πληρώσει. Και εκεί καταλήγουμε! Ότι αν χρειαστεί βρίσκονται, εδώ βρέθηκαν τόσες χιλιάδες άμισθοι εθελοντές για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν θα βρίσκονταν επί πληρωμής επιπλέον τροχονόμοι; Άλλωστε τι είναι ο μισθός και οι απολαβές που θα πάρουν οι τροχονόμοι αυτοί μπροστά στην αξία των ανθρωπίνων ζωών που θα σωθούν με την καλύτερη φύλαξη!
Τελικά μήπως έχει πεπερασμένη αξία η ανθρώπινη ζωή; Και αρχίζω να νομίζω ότι αξίζει λιγότερο από έναν μισθό!
Αλήθεια πόσα παίρνει ένας ειδικός φρουρός;
Καλημέρα σας.

Το σχολείο της χαμένης νιότης ...

2008-11-07T12:09:00.003+02:00

To αντιγράφω όπως το έλαβα στο mail μου...
απλά μου βγήκε ένας αναστεναγμός στο τέλος... Γιατί όχι κι εμείς;
-------------------

Το σχολείο της χαμένης νιότης...

Kαλημέρα Σχολείο - Καλημέρα Θλίψη

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.
Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ(οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές. Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους.

Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.
Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως). Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».

Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας).

Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.
Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.

Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;
Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή». Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;
Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες! Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι Φιλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι' αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ' όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.

Ηλιοβασιλέμματα

2008-09-23T13:37:00.003+03:00

Ο τρυγητής Σεπτέμβριος είναι ιδιαίτερα αντιφατικός μήνας.
Από την μια μας θλίβει που αρχίζουν τα σχολεία, τελειώνει το καλοκαίρι, χάνεται η ξενοιασιά του θέρους και η ραστώνη του Αυγούστου αλλά από την άλλη για τους ίδιους ακριβώς λόγους μας θέλγει! Αναζητάμε τους φίλους που "χάσαμε" λόγω καλοκαιριού συνεχίζουμε τις δραστηριότητες του χειμώνα και γενικώς οργανώνουμε πιο μεθοδικά τις κινήσεις μας αντίθετα με το "χάσιμο" και το "σκόρπισμα" που μας προξενεί το καλοκαίρι.
Όλα καλά λοιπόν καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι όλες οι εποχές έχουν την χάρη τους και η καθεμιά μας προσφέρει κάτι το μοναδικό με τον τρόπο της.
Αυτό που έδωσε την αφορμή για αυτή την αναφορά είναι η υποκειμενικότητα όλων αυτών που ανέφερα ακριβώς παραπάνω. Αν είμασταν λοιπόν σε μια διαφορετική διάθεση θα λέγαμε ότι το ριμαδιασμένο καλοκαίρι έλαβε τέλος αφού μας έκανε νωχελικούς και μας έψησε με τους καύσωνες και τις πυρκαϊές ενώ ο απαίσιος χειμώνας έρχεται για να μας ταλαιπωρήσει με τα ακριβά καύσιμα κλπ.
Πόσο διαφορετικά φαντάζουν όλα από την σκοπιά που τα βλέπουμε κάθε στιγμή.
Θυμάμαι σαν φοιτητής θαύμαζα το ηλιοβασίλεμμα της Λάρισας από ένα λόφο λίγο έξω από την πόλη και με πόσο όμορφα χρώματα έντυνε το σούρουπο της πεδιάδας ιδιαίτερα τις εποχές των αλλαγών, όπως η άνοιξη και το φθινόπωρο. Δήλωνα μαγεμένος και δεν δίσταζα να το συγκρίνω με αυτό της Σαντορίνης μην έχοντας βέβαια θαυμάσει ακόμα το απολύτο νησιωτικό ηλιοβασίλεμμα του Ελληνικού Αρχιπελάγους.
Κάποια στιγμή βρέθηκα καλοκαίρι στο ίδιο σημείο και θέλησα να μοιραστώ το ίδιο σαγηνευτικό ηλιοβασίλεμμα με την παρέα που με ακολουθούσε.
Λάβαμε θέσεις λοιπόν και αναμέναμε το καταπληκτικό θέαμα για το οποίο είχα ήδη προλογίσει και εκθιάσει. Ομολογώ ότι ούτε και γω ένιωσα κάτι ξεχωριστό πόσο μάλλον η παρέα μου που απλά με κοίταξε συγκαταβατικά και έγνεψε "πάμε" αφού το θέαμα ήταν πολύ κλασσικό για να είναι αξιομνημόνευτο.
Τελικά, αναρρωτιέμαι που έγγυται η διαφορά; Στα ηλιοβασιλέμματα, στην συντροφιά ή στην μοναξιά της στιγμής ή μήπως στην ίδια την στιγμή και την διάθεση που μας γεννά;
Όπως θα έλεγε κάποιος έξυπνος ερευνητής "Το πείραμα πρέπει να επαναληφθεί! Ώστε να εξάγουμε ακριβή συμπεράσματα" .
Καλό χειμώνα.

Κίτσα Λούλα Σούλα Πίτσα

2008-08-16T00:59:00.001+03:00

Σύμβαινε και παλιότερα αλλά έχει εξελιχθεί σε μόδα τα τελευταία χρόνια η ονοματοδοσία των παιδιών να ακολουθεί τα Ισπανικά πρότυπα. Δεν μας αρκούν πλέον τα κλασσικά «Γιάννης, Μιχάλης, Λουκία, Ευτυχία» αλλά τείνουν οι νέοι γονείς να δίνουν δύο ονόματα στα παιδιά τους και πολλές φορές να τα αποκαλούν και με τα δύο. Αν και δεν είναι δυσάρεστο στο άκουσμα (εκτός κι αν το παιδί λέγεται Αναξίμανδρος – Γοδεφρίδος) είχα πάντα την περιέργεια τι όνομα πρωτοφωνάζουν όταν το παιδί είναι στην μέση του δρόμου και ένα αυτοκίνητο κοντοζυγώνει απειλητικά. Γιατί αν είναι να πουν όλο το μακρινάρι πάει το παιδί.

Πέραν του αστεϊσμού βέβαια μου φαίνεται πραγματικά παράταιρο να έχουν δύο (και βάλε) ονόματα κάποιοι άνθρωποι μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι παραξενιές των γονέων και των συν αυτώ. «Δεν μας αρέσει», λένε, «το όνομα της Γιαγιάς ή του Παππού, οπότε δίνουμε δύο ονόματα στο παιδί και είμαστε όλοι ήσυχοι», ή για να μην μαλώνουν τα σόγια, βάζουν από ένα όνομα έκαστο και ησυχάζουν. Ή κι άλλοι τέτοιοι αστείοι λόγοι. Θυμάμαι κάποτε έναν κληρικό με χιούμορ που όταν άκουσε ότι θέλουν να βαφτίσουν με δύο ονόματα το παιδί τους κάποιοι τους απάντησε εύστροφα, «Γιατί κυρία μου, δύο κεφάλια έχει το παιδί σας;»

Νομίζω ότι η αλήθεια και το δίκιο είναι κάπου στην μέση. Φυσικά και αποδέχομαι ως λογικοφανείς τις αιτιάσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω για έχει κάποιος πέραν του ενός ονόματα, όπως επίσης και τα «τάματα» των γονέων για το όνομα, αλλά δεν μπορώ να αντιληφθώ σε τι χρησιμεύει το δεύτερο όνομα. Όποιος θέλει και θεωρεί ότι κάποιο όνομα δεν του αρέσει, ας το αποκλείσει από τα πιθανά ονόματα των παιδιών. Ίσως έτσι γλιτώναμε από τα, διασκεδαστικά κατά τα άλλα, «Σουλτάνα, Νομική, Ταξιαρχούλα» κλπ. Και τα υποκοριστικά τους που είναι πραγματικά γρίφος για να ανακαλύψει κανείς την ρίζα τους. Ούτως ή άλλως με ένα όνομα θα κυκλοφορούμε σ’ αυτήν την κοινωνία, γιατί πρέπει να είναι αποτέλεσμα διπλωματικής διένεξης συγγενών λες και είμαστε πολιτικάντηδες που θέλουμε να ικανοποιήσουμε τους ψηφοφόρους και σκορπάμε ονόματα. Μ’ αυτή την λογική γιατί δεν δίνουν 3-4 ή και παραπάνω, ονόματα στα παιδιά και να διαλέγουν αυτά όποιο τους αρέσει όταν μεγαλώσουν. Έτσι τουλάχιστον θα είναι όλοι ευτυχισμένοι. Και οι συγγενείς και οι Άγιοι και οι κουμπάροι. Ειδικά για τους τελευταίους… θα επανέλθουμε.

Εθελοντισμός

2008-07-20T12:38:00.003+03:00

Πριν τέσσερα χρόνια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας μάθαμε από πρώτο χέρι τι εστί εθελοντισμός. Άλλωστε ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μας τα συγχαρητήρια για τους εθελοντές των αγώνων και το πόσο συνεισέφεραν στην επιτυχία τους.

Έχετε αναρωτηθεί γιατί να υπάρχουν εθελοντές σε μια διοργάνωση όπου το βασικό κίνητρο και ουσιαστικός σκοπός δεν είναι η συμμετοχή και η νίκη των αθλητών αλλά η προβολή και προώθηση των χορηγών; Πιο απλά δεν πρόκειται για αθλητικό δρώμενο αλλά για εμπορική εκμετάλλευση και ο νοών νοεί το.

Όλα ξεκίνησαν πριν από 32 χρόνια στην Ολυμπιάδα του Μόντρεαλ στον Καναδά. Τότε δεν υπήρχαν εθελοντές και «χορηγοί» όπως τους ξέρουμε σήμερα. Οι αγώνες διεξάγονταν με την υποστήριξη του κράτους υποδοχής και του δήμου της πόλης καθώς μην λησμονείται ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες διοργανώνονται από την πόλη που ανατίθενται και όχι από την χώρα (σύμφωνα με το επίσημο καταστατικό) γι’ αυτό και την Ολυμπιακή σημαία παραλαμβάνει ο δήμαρχος της πόλης αντί τόσων άλλων που θα ήθελαν να (αυτό-)διαφημιστούν από μια τέτοια διαδικασία. Εν πάση περιπτώσει μέχρι τότε ο ισολογισμός ήταν από ισορροπημένος έως προσοδοφόρος για την διοργανώτρια πόλη.

Επανερχόμαστε στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ τότε που η Κομανέντσι απέσπασε το απόλυτο 10 στην ενόργανη και υπήρχε ακόμα Ανατολική Γερμανία στον αθλητικό στερέωμα να σαρώνει μετάλλια και ρεκόρ. Οι Αγώνες λοιπόν ναι μεν είχαν αγωνιστική επιτυχία λόγω αποτελεσμάτων αλλά οικονομικά η πόλη του Μόντρεαλ καταχρεώθηκε και πλήρωνε για πολλά χρόνια μετά το χρέος από τους αγώνες. Και ήταν τέτοια η οικονομική αποτυχία που για τους μεθεπόμενους Ολυμπιακούς (η επόμενη Ολυμπιάδα του 1980 είχε ήδη ανατεθεί στην Μόσχα της τότε κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης) κανείς δεν εκδήλωνε ενδιαφέρον για την ανάληψή τους.

Τότε λοιπόν εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο Δήμαρχος του Λος Άντζελες των ΗΠΑ και ωσάν ο «τρελός του χωριού» δήλωσε υποψηφιότητα και τελικά ανέλαβε την Ολυμπιάδα με όλους τους υπόλοιπους να προοικονομούν την αποτυχία της διοργάνωσης. Το 1984 λοιπόν εμφανίστηκαν οι πρώτοι εθελοντές ως θεσμός στην οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων και ήταν μια πραγματικά φαεινή ιδέα των διοργανωτών οι οποίοι μ’ αυτό τον τρόπο μείωσαν κατά πολύ το κόστος και εν συνεχεία με την εισροή των «χορηγών» κατάφεραν να διοργανώσουν «επιτυχημένους» οικονομικά αγώνες. Φυσικά είχαν ήδη λάβει χώρα και οι Αγώνες στην Μόσχα το 1980 που παρά το μποϋκοτάζ των δυτικών είχαν σχετική επιτυχία και η διαδικασία αλλαγής κλίματος είχε ήδη δημιουργήσει υποψηφιότητες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 που είχαν τελικά καταλήξει στην Σεούλ της Νότιας Κορέας.

Το πρότυπο με τους εθελοντές ακολούθησαν μετέπειτα με περισσή επιτυχία οι Καταλανοί της Βαρκελώνης στους Αγώνες του 1992 στην Ισπανική πόλη και έκτοτε καθιερώθηκε ο θεσμός του εθελοντή που με δώρο μια στολή και κανένα σάντουιτς ημερησίως παρέχει αφιλοκερδώς της υπηρεσίες του για την ομαλή διεξαγωγή των αγώνων και την οικονομική επιτυχία αυτών.

Τώρα γιατί κάναμε αυτή την αναφορά για των εθελοντισμό και τους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Γιατί κατά την ταπεινή μας γνώμη ο εθελοντισμός θα πρέπει να διέπεται από τα ιδανικά του σκοπού που επιτελεί. Τουτέστιν άλλος ο σκοπός του εθελοντή σε έναν ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικό Οργανισμό) που αγωνίζεται για την προστασία του περιβάλλοντος για παράδειγμα, κι άλλος ο ρόλος του «εθελοντή» σε αγώνες που σκοπός είναι η προβολή των χορηγών και τα οικονομικά οφέλη αυτών και λιγότερο η αξία του αθλητικού ιδεώδους. Αλλά επειδή αυτό το τελευταίο σηκώνει πολύ συζήτηση, κι επειδή οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, θα επανέλθουμε.

Πολιτισμός...

2008-07-17T13:23:00.001+03:00

Κάθε Σεπτέμβριο στην Βαρκελώνη η δημοτική αρχή της πόλης «τιμάει» τους κατοίκους αλλά και τους, πραγματικά τυχερούς, επισκέπτες που θα βρεθούν σ’ αυτή κοσμοπολίτικη, πολυπολιτισμική πόλη με ένα σαββατοκύριακο «fiestas». Ένα εορταστικό διήμερο με εκδηλώσεις, συναυλίες σε διάφορες πλατείες, εκθέσεις και γενικότερα μια φθινοπωρινή γιορτινή ατμόσφαιρα. Σε ένα τέτοιο γιορτινό «weekend» είχα την τιμή να παρευρεθώ μαζί με άλλους Βαλκάνιους, και να απολαύσω τον μοναδικό στο είδος του Goran Bregovic. Ένα μουσικό δρώμενο που δύσκολα ξεχνάει κανείς στην ζωή του.
Στα καθ’ ημάς πλέον, προσπαθώ να παρακολουθήσω τα πολιτιστικά τεκταινόμενα στην «κοσμοπολίτικη» Ρόδο όπως και τόσοι άλλοι που ζούμε στις ακριτικές περιοχές της χώρας. Άλλωστε οι ευκαιρίες για να απολαύσουμε κάποιες εκδηλώσεις συμβαίνει σχεδόν αποκλειστικά τους καλοκαιρινούς μήνες που περιοδεύουν οι θίασοι και οι καλλιτέχνες.
Κάνουμε λοιπόν ένα προγραμματισμό για το τι μας ενδιαφέρει και αξίζει παρακολούθησης (με βάση φυσικά τα προσωπικά γούστα του καθενός) και ανακαλύπτω ότι το κόστος των συναυλιών είναι αστρονομικό! 50 € για την τάδε ντίβα (ας μην αναφέρουμε ονόματα) που πήρε σύνταξη πρόπερσι και ήρθε φέτος για να πάρει τι; Το εφάπαξ μάλλον. 30 € για το δείνα γκρουπ από την Κούβα, 25 € για κάποιους άλλους ημεδαπούς αοιδούς (αναγνωρισμένης ή μη αξίας) και έπεται συνέχεια (έρχεται και ο Bregovic).
Mε μπακάλικους υπολογισμούς ένα ζευγάρι (οικογένειες αποκλείονται εξ’ αρχής με τέτοια κόστη!) πρέπει να επιλέξει αν θα κάνει διακοπές ή θα παρακολουθήσει μερικές από τις ακριβοθώρητες (τουλάχιστον σε τιμή) εκδηλώσεις πολιτισμού μιας επαρχιακής/νησιωτικής πόλης.
Μετά κάποιοι αναρωτιούνται γιατί στερούνται πολιτιστικής παιδείας τα ελληνόπουλα, αλλά κανείς δεν σκέφτεται ότι τα πολιτιστικά αγαθά πρέπει να είναι πιο προσιτά προς τους πολίτες και όχι να λογίζονται σαν αγαθά πολυτελείας για τους λίγους. Και δεν λέμε να είναι δωρεάν γιατί δεν τρέφουμε τέτοιες φρούδες ελπίδες (πως άλλωστε θα θαυμάζουμε τους… «ξένους» συν-ευρωπαίους μας) αλλά αν μη τι άλλο σε μια πιο ευέλικτη τιμολογιακή βάση.
Άρτο και θεάματα ρε παιδιά … :-)

Όχι άλλο Χόλλυγουντ!

2008-07-02T01:41:00.004+03:00

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω κάποιες από τις ταινίες του φεστιβάλ Ecofilms προ ημερών στην Ρόδο και ομολογώ ένιωσα ποικιλία συναισθημάτων να με κατακλύζουν. Κι εξηγώ…

Καταρχάς έχουμε (και γράφω σε α’ πληθυντικό γιατί το λαμβάνω ως κοινό συναίσθημα όλων μας) ΜΠΟΥΧΤΙΣΕΙ από τις κινηματογραφικές παραγωγές του καθ’ αυτού ή τύπου Hollywood σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και οι κινηματογραφικές παραγωγές του Bollywood μοιάζουν να έχουν περισσότερα να προσφέρουν σε έναν μέσο συνειδητοποιημένο θεατή. Αν και αυτό το τελευταίο δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί στις μέρες μας. Στις μέρες της ελεύθερης τηλεόρασης του σκλάβου τηλε-θεατή. (Μήπως τελικά αυτό το «τηλέ» σημαίνει ότι είμαστε τόσο μακριά που δεν μπορούμε να έχουμε άποψη ως θεατές;)

Κατά δεύτερο λόγο είχε μια ακολουθία φαινομενικά άναρχη η οποία με συνέπαιρνε ως θεατή και με απορροφούσε στις εναλλαγές των θεμάτων οι οποίες αν και διαφορετικές κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα στο μυαλό μου. Ο κινηματογράφος όταν το θέλει είναι πράγματι «τέχνη» κι έχει πολλά να πει και φυσικά να δείξει περισσότερα. Θέματα όπως τα πυρηνικά και η ενέργεια (και οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας), η μετανάστευση μέσα από τα μάτια των Ευρωπαίων (που υποδέχονται) αλλά και των Αφρικανο-ασιατών που μεταναστεύουν με μόνο «ρούχο» την ελπίδα για κάτι καλύτερο που τελικά καταλήγει απλά διαφορετικό, η σύγχρονες σχέσεις στην Ελληνική κοινωνία όπως αυτή εξελίσσεται στον 21^ο πλέον αιώνα, αλλά και η ζωή στα σύνορα Ιράν-Ιράκ ή στην Ανταρκτική που οι πάγοι, είτε το θέλουμε είτε όχι, λιώνουν, και άλλα πολλά που δεν προλαβαίνεις όντας απλός θεατής να παρακολουθήσεις, είναι προβληματισμοί που δεν υπάρχουν ως θέαμα στις κλασσικές κινηματογραφικές αίθουσες αν και πιστεύω θα είχαν αντίκρισμα και υψηλό «Box office» γιατί αγγίζουν όλα τα στρώματα θεατών όταν είναι γυρισμένα με τον ανάλογο τρόπο.

Δεν μπορεί να μην απασχολούν την κοινωνία του σήμερα αυτά τα θέματα… Αυτή είναι η καθημερινή ζωή του κατοίκου της «Γηραιάς Ηπείρου», όχι μόνο του Έλληνα, απλά μας έχει «παπαριάσει» το μυαλό με την τετριμμένη υφή που όλα αυτά έχουν λάβει και μας φαντάζουν ως ξένα, αλλότρια και μακρινά ενώ είναι, όχι απλά γύρω μας αλλά μέσα στην καθημερινότητα μας. Και είναι ιδιαίτερα σημαντικά και ουσιώδη ένα προς ένα.

Κι όμως είναι πιο πιθανό να ακούσει κανείς στην συζήτηση μιας σύγχρονης παρέας νέων τι ωραία που είναι η τάδε ξανθιά, τι γραφικός που είναι ο Ιντιάνα Τζόουνς και πόσο μοναδική είναι η δείνα επερχόμενη ταινία με τα εκατομμύρια εφέ που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος στην υπόθεσή της, παρά μόνο φαντασμαγορική εικόνα. Έχετε δει πόσο φαντασμαγορική εικόνα έχει ένα πλάνο της Ανταρκτικής στο σινεμά; Εκεί είναι η μαγκιά του κινηματογραφιστή κατ’ εμέ.

Ως εδώ λοιπόν, φτάνει πια… όχι άλλο Hollywood…

Παγκόσμια ημέρα = μνημόσυνο.

2008-06-02T14:00:00.003+03:00

Διαβάζω σε διάφορα blog αλλά και ομάδες του facebook τελευταία για το κλείσιμο του ΕΚΠΑΖ (Εθνικό Κέντρο Προστασίας Άγριων Ζώων) και το συνδυάζω με την επικείμενη Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος που θα γιορτάσουμε στις 5 Ιουνίου. Ακόμα και όταν το διαβάζουμε ή το γράφουμε μου ακούγεται κάτι σαν μνημόσυνο. Λες και τότε είναι η «μαύρη» επέτειος που θα μας κάνει να προβληματιστούμε και να αναλογιστούμε «γιατί;».

Λες και το περιβάλλον πέθανε και κάθε χρόνο υπάρχει μια μέρα που του ανάβουμε κεράκι για την ανάπαυση της ψυχής του (αν και αυτό μάλλον σχετίζεται περισσότερο με την αγαλλίαση της δικιάς μας ψυχής παρά εκείνης που έφυγε).

Φυσικά το πολιτικό δεν αποκλείεται του κοινωνικού άρα και σ’ αυτό το θέμα δεν είναι άμοιροι ευθυνών οι πολιτικοί. Άλλωστε έχουμε πει και σε προηγούμενα σημειώματα ότι κι αυτοί από την ίδια με μας κοινωνία προέρχονται και μάλιστα αποτελούν εκλογή της πλειοψηφίας αυτής… Ας μην μας παραξενεύει λοιπόν η μέθοδος και ο λογική που έχουν όταν πράττουν.

Επανερχόμαστε στο θέμα της παγκόσμιας ημέρας του περιβάλλοντος αλλά και κάθε άλλης επετείου όπως για παράδειγμα της παγκόσμιας ημέρας για την ειρήνη (λες και τότε δεν σκοτώνονται ή θα πάψουν μετά να το κάνουν), για το κάπνισμα, τα ναρκωτικά, το AIDS και δεν έχει τελειωμό. Και διερωτώμαι… ε, και;

Όπως κάθε κοινωνική εκδήλωση που μαζεύεται πλήθος (γάμος, κηδεία, μνημόσυνο, επέτειος κλπ.) έτσι κι σ’ αυτή την περίσταση συναθροιζόμαστε, ακούμε καμιά συναυλία «για να σώσουμε το περιβάλλον», όπως παλιότερα κάνανε για την Κύπρο, και μετά αφού διαβάσουνε μερικές αράδες ευχολόγια διάφοροι πιθανοί κι απίθανοι, όλοι μαζί θα πάμε σπίτια μας με τα αυτοκίνητά μας, θα ανάψουμε τα κλιματιστικά, θα καπνίσουμε, θα υπερ-καταναλώσουμε και μετά δεν θα σκεφτούμε τι θα κάνουμε τα σκουπίδια (έχει παγκόσμια ημέρα για την ανακύκλωση άραγε;) ούτε τα αποτελέσματα όλων των καθημερινών μας πράξεων που είναι και οι αιτίες αυτών των ιδιόμορφων μνημόσυνων. Ακούς εκεί «παγκόσμια ημέρα…» και μετά ησυχάσαμε.

Καλή σας (παγκόσμια) ημέρα.

Κόμικς

2008-03-31T00:17:00.003+03:00

Τώρα που πλησιάζει το καλοκαιράκι μ'αρέσει να κάνω ένα φλας-μπακ στα περασμένα καλοκαίρια όχι για να αναπολώ παλιές αγάπες όπως συνηθίζεται αλλά για να φρεσκάρω τα παιδικά μου αναγνώσματα.

Στην αποθηκούλα του εξοχικού που παραθέριζαν οι γονείς και τα αδέρφια μου υπήρχαν κούτες (εκείνες από τα γάλατα εβαπορέ,οι μεγάλες!) γεμάτες κόμικς, "Μίκυ Μάους" που λέγαμε για να καλύψουμε όλο τα φάσμα αν και δεν ήταν μόνο τέτοια. Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, Τεν-Τεν, ΜικυΜάους, Μπλεκ, Σεραφίνο, Βαβούρα αλλά και Μικρό Ήρωα (κληρονομιά από τα μεγαλύτερα αδέλφια) Μικρό Καουμπόυ και άλλα μεμονωμένα (Διαπλανητικά κ.α.) που θα έκαναν την λίστα πολύ μακρά! Κάθε καλοκαίρι λοιπόν οργάνωνα το σχέδιο επανάληψης όλων των κόμικς και όταν προέκυπτε κάποιο νέο τεύχος στην συλλογή η χαρά ήταν απερίγραπτη.

Σιγά σιγά η συλλογή εμπλουτίστηκε με Αρκά, Μαφάλντα, Παραπέντε κλπ. για πιο σοφιστικέ ατάκες...

Ακόμα και σήμερα σε διαλόγους με φίλους και κυρίως με τα αδέλφια μου, "πέφτουν" διάφορες ατάκες παρμένες από αυτά τα κόμικς... Και ομολογουμένως δημιουργούν μια ευχάριστη διάθεση ακόμα και σε σχετικά "άβολες" καταστάσεις που κατά καιρούς ανακύπτουν.

Αν και δεν αποτελεί στατιστικό αποτέλεσμα έρευνας, παρά μόνο προσωπική μέτρηση και εν συνεχεία εκτίμηση, όσους φίλους και γνωστούς έχω γνωρίσει και έχουν περάσει την παιδικοεφηβική ηλικία με ανάγνωση των προαναφερομένων κόμικς διαθέτουν μια ξεχωριστή κουλτούρα και άποψη για τα πράγματα. Μια ευαισθησία και ευαισθητοποίηση παράλληλα για θέματα κοινωνικά και άλλα που αποτελούν και θέμα σχολίου συχνά πυκνά από αυτό το blog. Όχι φυσικά, δεν εννοώ ότι μόνο αυτοί έχουν ανησυχίες και προβληματισμούς και όλοι οι άλλοι τίποτα. Προς Θεού. Απλά καταθέτω μια προσωπική διαπίστωση και αν θέλετε δώστε κι εσείς την δικιάς σας εκδοχή.

Αυτό που σας προτείνω ανεπιφύλακτα για τις ανέμελες μέρες ή στιγμές του καλοκαιριού (για τους πιο πολυάσχολους) είναι να διαβάζετε... Τώρα που οι διακοπές είναι ακριβές το βιβλίο προσφέρει όλους τους προορισμούς στην πλέον ιδανική τους μορφή όπως εμείς τους έχουμε πλάσει στην φαντασία μας! Και αν τα βιβλία σας πέφτουν "βαριά" , δοκιμάστε και τα κόμικς... Έχουν κι αυτά την κουλτούρα τους και δεν απευθύνονται μόνο στα παιδιά και τους εφήβους.
Καλό καλοκαίρι.

Μήπως τελικά...

2008-03-20T16:22:00.007+02:00

Είναι πολλές φορές που γκρινιάζουμε και απαξιώνουμε τα δεδομένα στην ζωή μας.
Τον τόπο που ζούμε, τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε, την δουλειά που κάνουμε (και τον μισθό που λαμβάνουμε για την εργασία που προσφέρουμε).

Έχουμε όλοι αγανακτήσει με τα συμβάντα της, σκληρής πράγματι, πραγματικότητας όπως μοναδικά την βιώνει ο καθείς από μας.

Κι απ' την άλλη έρχονται οι αντίστροφες σκέψεις και... τα αυτοαναιρούμε!
Και σκεφτόμαστε αν δεν ήταν έτσι μπορεί και να βαριόμασταν.
Τελικά κάτι τέτοιες στιγμές είναι που αναρωτιέμαι μήπως τελικά αυτή η γκρίνια και αυτή η τύποις απαξίωση είναι σκέλος της ζωούλας μας και αν ποτέ εκλείψουν θα τα ψάχνουμε και θα τα αναζητούμε σαν "τους βαρβάρους" του Καβάφη.

Μήπως τελικά είναι όλα ένα παιχνίδι που, όπως σε όλα τα παιχνίδια, δεν έχει σημασία αν θα κερδίσεις ή αν θα χάσεις. Η χαρά είναι το γεγονός ότι έπαιξες και ακόμα περισσότερο ότι μπορείς και παίζεις. Καθότι είναι λίγοι αυτοί που το χαίρονται σαν παιχνίδι και δεν τους απορροφά ο καιάδας της "επιτυχίας" και της φρούδας ευτυχίας που αυτή γεννά...

Καλή άνοιξη...

Πολιτισμικές διαφορές (μέρος δεύτερο)

2008-03-18T20:44:00.005+02:00

Αξιοσημείωτο είναι το ενδιαφέρον που παρουσιάζει η πόλη του Άμστερνταμ όσον αφορά τις πολιτισμικές διαφορές. Δεν θα αναφερθώ στα πολύ τετριμένα της ομοφυλοφιλίας, των ναρκωτικών κλπ. Αυτά αποτελούν ταμπού για την ελληνική κοινωνία (δεν εξετάζουμε αν είναι για καλό ή για κακο, ας το κρίνουν άλλοι πιο αρμόδιοι) και νομίζω πως η υπερβολική προβολή τους ιδιαίτερα από την λαοφιλή τηλεόραση τα απομυθοποιεί μ'ενα τρόπο που μόνο οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποφανθούν αν ήταν θετικό ή αρνητικό.
Αυτό που έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον για μας στην συγκεκριμένη στιγμή είναι η οικολογική συνείδηση και η κοινωνική ευελιξία που διακρίνει τους φίλους μας τους "φράγκους".
Και αν το πρώτο είναι ξεκάθαρο το δεύτερο θα το αναλύσουμε και θα το εξηγήσουμε στην συνέχεια.
Για το κομμάτι της οικολογικής συνείδησης τι να αναφέρουμε που δεν έχει ειπωθεί. Για τις σακούλες στα σούπερ μάρκετ που χρησιμοποιούν τις δικές τους και όχι μία σακούλα για κάθε προϊόν και μετά όλα στα σκουπίδια! Ή για την ανακύκλωση και επαναχρήση υλικών αγαθών. Και φυσικά για την χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς αντί του αρχοντοελληνικού Ι.Χ. που αν δεν το καβαλήσει μια μέρα ο έλληνας αισθάνεται και αποκομμένος από την ζωή του.
Πραγματικά απόλαυσα την χρήση του ποδηλάτου, τόσο με την άνεση και ευκολία που το χρησιμοποιούσαν ανεξαρτήτου ηλικίας (μέχρι και με παιδικά καρεκλάκια είχαν ποδήλατα, κι εδώ δεν φοράνε ζώνη στα παιδιά στα Ι.Χ.) όσο και με το γεγονός ότι ήταν από κάθε κοινωνική τάξη. Κι αυτό είχα κατά νου όταν έγραφα παραπάνω περί κοινωνικής ευελιξίας. Διότι εδώ φαίνεται ο μοντέρνος και προοδευτικός άνθρωπος. Ο Ευρωπαίος που λέμε στα καθ' ημάς, και έχουμε κατά νου τον φραπεδιαζόμενο ελληναρά με το καμπριολέ αραγμένο δίπλα στο καφέ πλησίον της καρέκλας του (μην τυχόν και νομίσει ο περίγυρος ότι το όχημα είναι του διπλανού αρκουδόμαγκα... ωιμέ ντροπή!).
Στους "κουτόφραγκους", που θα έλεγε κι ο Τσιφόρος, επικρατεί η άποψη ότι δημοκρατία είναι να εκφράζεσαι χωρίς το κόμπλεξ τι θα πει "ο δίπλα", και το ποδηλατάκι είναι μέσο μετακίνησης άνετο (υπάρχουν και οι υποδομές βέβαια, βλέπε ποδηλατόδρομοι), οικολογικό και προπάντον υγιεινό για τον χρήστη! Σφίγγουν και τα μπουτάκια και οι γαμπούλες και γλιτώνουμε από τα ινστιτούτα ομορφιάς ενόψει καλοκαιριού :-)
Κοινωνική ευελιξία είπαμε! Ή πιο απλά αποβολή του κόμπλεξ του χωριάτη που δυστυχώς μας διακατέχει και μας κυβερνά εδώ στα νότια Βαλκάνια.
Πολιτισμικές διαφορές κατά τα άλλα.

Πολιτισμικές διαφορές (μέρος πρώτο)

2008-02-27T17:57:00.007+02:00

Ταξιδεύοντας βρέθηκα στο Βέλγιο και χρησιμοποίησα το σιδηρόδρομο για την μετακίνησή μου. Τι πιο κλασικό στην κεντρική Ευρώπη απ' αυτό μια και το σιδηροδρομικό δίκτυο μοιάζει με ιστό αράχνης στην έκτασή του*.

Με την ευκαιρία πήρα και μερικά μαθήματα "savoir vivre" παρότι οι Βέλγοι χαρακτηρίζονται ολίγον "βλάχοι" από τους λοιπούς γαλλόφωνους του πλανήτη και δει τους γείτονες τους Γάλλους, έτσι άκουσα τουλάχιστον. Ίσως να τα λένε κι από ζήλια :)
Η υπάλληλος στο γκισέ, λοιπόν, αφιερώθηκε με υπομονή για όλο το χρονικό διάστημα που βρισκόμασταν απέναντι της για την εξυπηρέτησή μας. Ουδεμία δυσθυμία, ουδείς από την ουρά γκρίνιαξε για ...καθυστέρηση και γενικός επικρατούσε μια ηρεμία λες και ήμασταν μοναδικοί. Φυσικά αυτό που σας περιγράφω δεν είναι χαρακτηριστικό των Βέλγων αλλά όλων των χωρών του κέντρου της Ευρώπης και εκλείπει δυστυχώς από τα "δικά μας" Βαλκάνια.
Είχε βέβαια πολύ πλάκα όταν σταματούσαμε στην άκρη του δρόμου για να σκεφθούμε προς ποια κατεύθυνση να πάμε. Το ίδιο υπομονετικοί ήταν και οι οδηγοί που Ιώβεια ανέμεναν την απόφασή μας και φυσικά οι χειρονομίες και τα σχόλια του τύπου "κάντε στην άκρη ρε στραβάδια κλπ." φάνταζαν τόσο μακρινά όσο και η αξιαγάπητη πατρίδα μας.
Είναι γεγονός ότι υπάρχουν και ελληνικές πόλεις που διαφέρουν σε ποιότητα οδηγών κι αυτό χρήζει έρευνας από επιστήμονες, εξηγώ γιατί.
Στην ακριτική Ορεστιάδα, για παράδειγμα, η οδηγική συμπεριφορά των κατοίκων ουδόλως διαφέρει απ' αυτή που σας περιγράψαμε παραπάνω. Στο γειτονικό Διδυμότειχο, αν και τρέφουμε ιδιαίτερη συμπάθεια για την ομορφιά του τόπου, αισθάνεσαι τόσο ευάλωτος και εκτεθειμένος από τους οδηγούς ακόμα και στα πεζοδρόμια! Τα περίεργα της φύσης.
Φυσικά όλα δεν είναι τέλεια "εκεί έξω" όπως συνηθίζουμε να λέμε για τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά καλό είναι να μαθαίνουμε και αξιοποιούμε τα καλώς δρώμενα των "βαρβάρων" φίλων, όπως και εκθειάζουμε ή να λοιδορούμε τα κακώς κείμενα του πολιτισμού μας.
Συνεχίζεται...

* Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο άβολα ένιωσα όταν σε μια συγκυρία βρισκόμενος σ' ενα τρένο στην Ιταλία πριν κάποια χρόνια εμφάνισα ένα χάρτη σχετικό με το Interail σε κάποιο νεαρό Δανό που συνταξίδευε και του άρεσαν εξίσου τα τρένα. Αφού το περιεργάστηκε με ρώτησε με απορία γιατί δεν έχει όλες τις γραμμές του ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου.
Απερίγραπτη η φάτσα του όταν του αποκρίθηκα ότι "η γραμμή που βλέπεις είναι όλο το δίκτυο!"
Πολιτισμικές διαφορές!

Απεργούνε...Απεργείτε

2008-02-22T22:44:00.003+02:00

Απεργίες γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται όσο υπάρχουν αφεντικά και εργαζόμενοι.
Ουδεμία αντίρηση επ' αυτού. Μόνο που έχει αλλάξει το ύφος, η ένταση και ...το στυλ , αν θέλετε των απεργίων του σήμερα με αυτές του χθες και αναρωτιέμαι τι θα γίνει μ΄αυτές του αύριο.
Για να γίνουμε πιο σαφής.
Κάποτε οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν και οι αντιπαραθέσεις με τους "έχοντες" είτε σε βαθμό ρήξης. "Δεν μας δίνεται;", " Το κλείνουμε το μαγαζί και άντε γεια!".
Και έτρεχαν λυτοί και δεμένοι ώστε να βρεθεί λύση γιατί άπαξ και κλείσει το μαγαζί δεν κινείται φύλο! Και όταν λέμε μαγαζί εννοούμε κάθε είδους επιχειρήση, δημόσια και ιδιωτική.
Η σημερινή αναφορά γίνεται με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό, που είναι ιδιαίτερα επίκαιρες και σημαντικές αλλά μάλλον οι εποχές άλλξαν. Σήμερα επίκαιρο και ουσιαστικό είναι αυτό που προβάλλει περισσότερο η τηλεόραση, όπως για παράδειγμα τι θα φορέσει η Καλομοίρα στην Eurovision (ούτε καν ποιο τραγούδι θα πει!) ή άλλα τέτοια συναφή. Για να ξεχνιόμαστε από τους νταλγκάδες βρε αδερφέ!
Έλα όμως που έτσι χάνουμε ότι πιο ουσιαστικό υπάρχει!Την συλλογική συνείδηση. Αυτή που χρειάζεται για την λύση όλων των προβλημάτων, ασφαλιστικών, περιβαλλοντικών, κοινωνικών γενικότερα.
Αναλογιστείτε τι θα γίνει σε περίπτωση που οι διεκδικήσεις των εργαζομένων λάβουν συλλογική και διαρκή χροιά;
Φανταστείτε να κλείσουν όχι μια μέρα τον ένα μήνα και λίγες ώρες τον άλλο μήνα (διαδικασίες που δεν πλήτουν κανένα πέραν του μισθού του εργαζόμενου και δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα ουσιαστικά), αλλά διαρκώς και μέχρι νεοτέρας! Εκεί θα φανεί η αποφασιστικότητα, η αντοχή και η πραγματική δύναμη όλων. Εργαζομένων και "αφεντικών".
Φυσικά κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται να συμβαίνει στην χώρα μας αλλά και στις άλλες χώρες που "ζορίζονται" ασφαλιστικά και όχι μόνο. Οι λόγοι πολλοί.
Ένας εκ των οποίων είναι μάλλον γιατί ακόμα και οι κινητοποιήσεις είναι "περιορισμένης" δράσης πια ή ελλιπούς διαχείρισης πλέον, αν θέλετε.
Καλημέρα σας.

Μεθοδικότητα

2008-02-09T01:11:00.004+02:00

Σκέφτομαι κάποιες φορές "μεταξύ τύρου και αχλαδιού" τι να έγιναν οι καλοί συμμαθητές μου από τα σχολικά έτη.
Όλοι πιθανώς να έχουμε αναλογιστεί τι συνέβει μετά την μέρα της αποφοίτησης (οι νεότεροι μπορούν απλά να φιλοσοφούν το τί θα συμβεί), ειδικά αν συναντήσουμε τυχαία κάποιον παλιό συμμαθητή ή φίλο από εκείνα τα χρόνια.
"Ο τάδε διέπρεψε σπουδάζοντας και είναι εκεί... ο δείνα έκανε αυτό αλλά δεν έπιασε ή η παρατάδε παντρέφτηκε και η παραδείνα απεβίωσε". Πολλά τα έκδοχα μιας μαθητικής τάξης που σκορπίζει στην ανεμόεσσα πραγματικότητα της ζωής. Άλλοι πάνε από δω κι άλλοι απο κει.
Ποιο είναι το χαρακτηριστικό αυτού που θα λέγαμε επιτυχημένου ή για να δώσουμε τα "φώτα μας" σ' αυτούς που μας ακολουθούν στην ζωή... Από που πηγάζει η επιτυχία;
Όσον αφορά τον ορισμό της επιτυχίας, ας το αφήσουμε για μια επόμενη δημοσίευση... Σηκώνει άλλωστε πολύ συζήτηση. Εκείνο όμως που πιστεύω ότι χαρακτηρίζει αναμφίβολα όλους αυτούς που κάποια μέρα σχολιάζουμε ως επιτυχημένους είναι η μεθοδικότητα της λειτουργίας τους.
Πέρα από κάποιες εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα έχοντας "πετύχει" από σύμπτωση, τύχη ή κάποιο αστάθμητο παράγοντα, οι πραγματικά επιτυχημένοι και αυτοί που απολαμβάνουν σε βάθος χρόνου τα οφέλη της "ευτυχίας-επιτυχίας" είναι αυτοί που δεν έκαναν ένα "μπαμ" αναδύθηκαν και μέτα χάθηκαν αλλά αυτοί που μεθοδικά σκαρφάλωσαν σκαλί σκαλί, μέρα με την μέρα μέχρις ότου έφθασαν κάπου που τους αρκούσε και τους ευχαριστούσε. Υποκειμενική έννοια η ευτυχία άλλωστε.
Πολύ θεωρητικό το σημερινό "χρονογράφημα" θα πείτε. Ίσως έχει μια χροιά "θεωρητικούρας" αλλά είναι κι αυτό ένα σκαλί για να πάμε και μεις πιο ψηλά... μέρα με την μέρα, φορά την φορά!
Ένα παράδειγμα για να κλείσουμε με το κεφάλαιο της μεθοδικότητας. Αφορά τις εισαγωγικές εξετάσεις για το ελληνικό πανεπιστήμιο. Όλοι διαβάζουν, κοπιάζουν, αγωνιούν. Τα φροντιστήρια, τα ξενύχτια, η πίεση ειδικά στις μέρες μας μου φαντάζει πολλαπλάσια σε σχέση με τις παλιότερες εποχές αν και σήμερα εισάγονται περισσότεροι φοιτητές και με λιγότερες γνώσεις αναλογικά, ομολογουμένως.
Εκείνους που θυμάμαι ότι πέτυχαν και τελικάν σπούδασαν αυτό που ήθελαν και έκαναν αυτό που επιθυμούσαν στην συνέχεια (κάτι που πραγματικά λίγοι το χαίρονται) δεν ήταν αυτοί που έκαναν τα πολλά φροντιστήρια, ούτε αυτοί που ξενύχτησαν υπερβολικά πολλές φορές, που δεν ξέσκασαν ούτε στο ελάχιστο για να μην αποπροσανατολιστούν από τον στόχο τους και στερήθηκαν γενικός αυτά που ήθελαν και έπρεπε να χαρούν ως νέοι. Αντιθέτως, ήταν αυτοί που έκαναν λίγο από όλα... και με μεθοδικότητα στο διάβασμα και στην προσπάθεια, έπιασαν κέντρο στον στόχο τους.
Κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει στον αθλητισμό. Πόσα είναι τα λεγόμενα ταλέντα που ξεκινάνε με τις υποσχέσεις να ξεχειλίζουν και τελικά χάνονται εν μία νυκτί γιατί απλά το ταλέντο από μόνο του δεν είναι κάτι που σε διαφοροποιεί. Αντίθετα η ύπαρξη του ταλέντου σε συνδυασμό με την μεθοδική δουλειά και την υπομονή και επιμονή σε κάνει αστέρα αυτόφωτο και όχι διάτοντα.
Τα παραείπαμε... Καλημέρα σας.

...της μόδας (2ο μέρος)

2008-01-31T12:29:00.000+02:00

Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον έκδοχο του... "μοιράσματος" που συζητάμε είναι κάτι που είδα τελευταίως στην τηλεόραση αν και είχα ακούσει περί αυτού παλιότερα.
Μια ομάδα βιβλιόφιλων, είδος που σπανίζει στις μέρες δυστυχώς, κάνουν μια καταπληκτική κίνηση με βιβλία που έχουν διαβάσει και τους άρεσαν. Τα αφήνουν σε κάποιο σημείο της πόλης π.χ. παγκάκι, καρτοτηλέφωνο κλπ. σημεία που κυκλοφορεί κόσμος, με σκοπό να το πάρει κάποιος άλλος, να το διαβάσει και εν συνεχεία να κάνει το ίδιο (δίνουν μάλιστα οδηγίες στην πρώτη σελίδα προς αποφυγή εκπλήξεων).
Μοναδικά ευρυματικό θα λέγαμε και φιλόδοξο για την κοινωνία μας όπου όλοι το έχουμε ρίξει στις συλλογές και μαζεύουμε σκουπίδια περιτυλιγμένα σε συσκευασίες cd, dvd, ταινιών και βιβλίων τύπου ΒΙΠΕΡ και άλλα άχρηστα που διανέμουν σε "ειδική" τιμή προσφοράς τα διάφορα έντυπα και φυσικά τα πληρώνουμε!
Πιστεύω ότι κάτι τέτοιες κινήσεις ενισχύουν όχι μόνο τον αλτρουϊσμό και τις γνώσεις αλλά και την περιβαλλοντική συνείδηση όλων μας καθώς περιορίζουμε και τον όγκο των απορριμάτων που είναι μια μεγάλη απειλή για τις αστικές κοινωνίες όπου ζούμε.
Μια άλλη εξίσου ενδιαφέρουσα και πολύ πρωτότυπη κίνηση που αν γίνει της μόδας θα κάνει πάταγο είναι η συλλογική μεταφορά με Ι.Χ.
Τι εννοούμε; Πολύ απλά, πόσους επιβάτες βλέπετε να κινούνται μέσα στα Ι.Χ. τους καθημερινά στο κέντρο της πόλης; Έναν ή το πολύ δύο. Φανταστείτε όλοι αυτοί να κινούνται σε ομάδες των 3-4 ατόμων σε κάθε αυτοκίνητο. Με μπακαλίστικους υπολογισμούς θα μειωθεί στο μισό ο όγκος οχημάτων στις πόλεις. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Με απλή συνεργασία.
Τουτέστιν... πόσοι από τους συναδέλφους, συμφοιτήτες ή συνεργάτες γενικότερα οδηγείτε λίγο - πολύ την ίδια ώρα προς τις εργασίες, μαθήματα κλπ που έχετε; Αρκετοί σίγουρα, και εξίσου πολυάριθμοι είναι αυτοί που οδηγούν σόλο το όχημά τους. Με μια απλή κίνηση και ίσως παραλαγή του δρομολογίου κάποιου εξ αυτών μπορείτε να μετακινήστε περισσότεροι του ενός με το αυτοκίνητο (έτσι δεν θα είναι τελείως άγνωστος αυτός που βάζετε στο όχημά σας ώστε να φοβάστε) και κάνετε και μια καινούρια γνωριμία με κάποιο άτομο που έχετε κάτι κοινό μια και κινήστε στον ίδιο χώρο. Σκεφθείτε την μειώση στους ατμοσφαιρικούς ρύπους και στο μποτιλιάρισμα!
Κι αν σας φαντάζει μακρόπνοο και ουτοπικό σας πληροφορούμε ότι έχει γίνει πραγματικότητα στο Πανεπιστήμιο του Βανκούβερ του Καναδά. όπου μάλιστα δημοσίευαν τα δρομολόγια σε σελίδες του πανεπιστημίου ή e-mail των φοιτητών ώστε να "βρίσκονται" πιο εύκολα.
Θα μου πείτε εκεί είναι άλλη χώρα ...μακρινή. Ναι αλλά χρειάζεται λίγη φαντασία και ...τρέλα που θέλουμε να λέμε ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε στον τρόπο που ζούμε αλλά τελικά μου φαίνεται ότι ακολουθούμε μόνο ότι είναι ...της μόδας.

...της μόδας (1o μέρος)

2008-01-28T14:12:00.000+02:00

... ή "ο έχων δύο να δίνει το ένα..."

Είναι της μόδας τελευταία, και σ'αυτό έχει συμβάλει σημαντικά και το διαδίκτυο, οι διάφοροι "κοινωνικοί" μηχανισμοί ανταλλαγών ή διανομής αντικειμένων.

Υπάρχει για παράδειγμα δίκτυο διαμέσου του οποίου μοιράζεις σε άλλους κάτι που σου είναι άχρηστο και επρόκειτο να το πετάξεις. Έτσι σου λέει δεν το πετάς και το παίρνει κάποιος άλλος που πιθανώς να το έχει ανάγκη. Πολύ καλό και χρήσιμο και ριζοσπαστικό για την υπερ-καταναλωτική εποχή που διανύουμαι και είμαστε όλοι σύμφωνοι σ' αυτό. Κάτι παρόμοιο είχα δει πριν καμμιά δεκατία και βάλε στον Καναδά, μια Κυριακή που έκανα την βόλτα μου ξάφνου βλέπω μια πρόχειρα κατασκευασμένη πινακίδα να δείχνει προς μια κατεύθυνση αναγράφωντας "home bazaar". Να μην μακρυγορώ, μια οικογένεια έκανε ανανέωση στα έπιπλα και άλλα είδη οικιακής χρήσης και αντί να βγάλει τα παλιά στο δρόμο μέχρι να τα πάρει η σκουπιδιάρα (στην Ελλάδα αυτήν την διαδικασία έχουν αναλάβει με μεγάλη επιτυχία οι γύφτοι και οι παλιατζήδες και κάνουν χρυσές δουλειές... μια βόλτα στο Μοναστηράκι θα σας πείσει) θα τα πουλούσε έναντι μικρού τιμήματος σε όποιον ενδιαφερόταν. Έτσι και χαρτζιλίκι βγαίνει και γλυτώνουμε εμείς οι υπόλοιποι από την αντιαισθητική παρουσία επίπλων και λοιπών αντικειμένων στον δρόμο.
Δεν είναι εύκολο για το νεοέλληνα να καταδεχθεί να αγοράσει "δεύτερο χέρι" αντικείμενα αλλά σιγά σιγά περνάει στο πετσί μας η έννοια της επαναχρήσης των υλικών αγαθών όταν αυτό είναι δυνατόν. Άλλωστε πόσο διαφορά έχει να πάρεις ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο από μια μεταχειρισμένη πολυθρόνα; Κι όμως το δεύτερο ακούγεται αλλώτριο στ'αυτιά μας! Στην ουσία και στα δύο θα περνάς κάποιο χρόνο απ' την ζωή σου καθιστός. Απλά το μεταχειρίσμενο αυτοκίνητο έγινε κάποια στιγμή "της μόδας".
Κάτι αντίστοιχο θα είχε στο μυαλό του κι ένας καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο όταν έλεγε ότι για να λυθεί το περιβαλλοντικό πρόβλημα και να σωθεί το μέλλον του πλανήτη αρκεί να γίνει η περιβαλλοντική συνείδηση "της μόδας". (συνεχίζεται)

Αφιερωμένο...

2008-01-21T18:16:00.000+02:00

Αναπαραγωγή από το πολύ αξιόλογο Blog
http://jazzmahal.blogspot.com

Αφιερωμένο στα 50 χρόνια από τη δημιουργία των smurfs! (γνωστά και ως "στρουμφάκια)

Μου τη δίνει που εργάζομαι στο Δημόσιο με συνθήκες ιδιωτικού.

Μου τη δίνει που οι φίλοι μου θεωρούν ότι καθόμαστε και πληρωνόμαστε.

Μου τη δίνει αυτή η σχιζοφρένεια στο απαξιωτικό βλέμμα "ψωνισμένων" κι "επιτυχημένων" στον ιδιωτικό τομέα που από τη μια σε θεωρούν κατώτερο των δυνατοτήτων τους κι από την άλλη χαλβαδιάζουν κι ονειρεύονται τη μονιμότητα και τη σταθερότητα (;) της θέσης σου.

Μου τη δίνει που παραμυθιάζονται οι περισσότεροι στο άκουσμα της λέξης "στελέχους".

Μου τη δίνει που πήξαμε στη σαπίλα και πρέπει είτε να έχεις "μπάρμπα" σε ένα μεγάλο κόμμα είτε να κάνεις "πίπες" για να πάρεις αυτό που δικαιούσαι.
Αν πάλι λες "πίπες", που είναι και λιγότερο ανθυγιεινό, τότε έχεις μεγάλες πιθανότητες όχι απλά να επιβιώσεις αλλά να καταλάβεις αξιώματα που δεν τα αξίζεις.

Μου τη δίνει που η βλακεία είναι βασική προϋπόθεση της ελληνικής version της θεωρίας της εξέλιξης.

Χτίζε, γκρέμιζε...

2008-01-17T09:59:00.000+02:00

Βρισκόμενος σ' ένα από τα δημοφιλή νησιά του Αιγαίου παρατήρησα το κυκλοφοριακό που ΄χει γίνει -όπως και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας- αφόρητο. Ιδιαίτερα σε μη τουριστική περίοδο αναρωτιέται κανείς τι συμβαίνει τους καλοκαιρινούς μήνες. Την ανησυχία μου καθησύχασε κάποιος δείχνοντάς μου τον γερανό που σκάβει σε μια πλατεία στο κέντρο για την δημιουργία υπόγειου χώρου στάθμευσης.
Πολύ προχωρημένη κίνηση για ελληνική επαρχιακή πόλη θα σκεφθεί κάποιος. Σίγουρα αλλά σε όλες τις κινήσεις τέτοιου είδους θα πρέπει να γίνεται μια μελέτη "κόστους-οφέλους" που λένε οι οικονομολόγοι που μας καθοδηγούν εσχάτως. Δεν είναι σωστό να κρίνουμε μια κίνηση πριν την δούμε ολοκληρωμένη αλλά έτσι έχουμε ανεχθεί όλα τα στραβά της ελληνικής οικοδομικής ασυδοσίας και πέραν τούτου όλοι έχουμε δικαίωμα γνώμης εξού και τα "ελεύθερα" blog.
Με πρόχειρους υπολογισμούς και μπακαλίστικες μετρήσεις αναλογίζομαι ότι ένα υπόγειο αλλά στην ουσία υποθαλάσσιο πάρκιν μια και εκεί θα κατασκευαστεί θα έχει κόστος όσο μια μικρή υποθαλάσσια που θέλουν να κατασκευάσουν στην Θεσσαλονίκη. Ακόμα κι αυτό είναι θεμιτό ανεξάρτητα από το ύψος του κόστους.
Είναι όμως πραγματικά ωφέλιμο ένα τέτοιο έργο;
Η λύση για το κυκλοφοριακό οπουδήποτε είναι πιστεύω η αποσυμφόρηση του κέντρου από τον όγκο των οχημάτων. Η κατασκευή πάρκινγκ στο κέντρο δεν αποσυμφορίζει αλλά αντιθέτως συνωστίζει τροχοφόρα τα οποία σε ώρες αιχμής που οι εργαζόμενοι κινούνται προς και από την εργασία τους μπλοκάρουν στο κέντρο. Η μοντέρνα λύση σ' αυτό το πρόβλημα είναι να μην βρεθεί το αυτοκίνητο στο κέντρο. Να κατασκευαστεί το πάρκινγκ σε περιφερειακά του κέντρου σημείο και να υπάρχει άμεση ανταπόκριση από μέσα μαζικής μεταφοράς. Κάτι σαν αυτό που δημιουργήθηκε στην Αθήνα με το μετρό και τα πάρκινγκ στους περιφερειακούς σταθμούς. Έτσι ούτε συνωστισμός υπάρχει για το κυκλοφοριακό και το περιβάλλον "αναπνέει" καλύτερα με λιγότερα Ι.Χ. σε χαμηλές ταχύτητες.
Βέβαια, αν όλες οι κατασκευές στην χώρα μας γίνονταν με μακρόπνοο σχεδιασμό δεν είχαμε αυτό το διαρκές χτίζε - γκρέμιζε κατά το λαϊκό "ράβε - ξήλωνε".

Σεξισμός

2008-01-10T12:52:00.000+02:00

Διαβάζω στον ημερήσιο τύπο σχετικά με τις επικείμενες εκλογές στην Αμερική... Και μην μου πείτε τι μας αφορά γιατί οι εξελίξεις στις Η.Π.Α. μας επηρεάζουν αδιαμφισβήτητα περισσότερο από το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα. :)
Υποψήφια είναι και η Χίλαρι Κλίντον, σύζυγος του πρώην προέδρου Μπιλ. Όλα καλά μέχρις εδώ. Διαβάζω λοιπόν ότι η κα. Κλίντον κέρδισε τις "τοπικές" εκλογές στο Νιου Χαμσάιρ, αν και αουτσάϊντερ επικράτησε τελικά χάρη στην "γυναικεία" ψήφο!
Αναρωτιέμαι κάποιες στιγμές ποια είναι τελικά η βασική αντιπαράθεση στις εκλογικές διαδικασίες, όχι μόνο στις Η.Π.Α. που αυτοθεωρούνται από τις πιο δημοκρατικές χώρες αλλά και στις δικές μας, γιατί κι εδώ έχω παρατηρήσει σε προεκλογικές περιόδους ατάκες και συνθήματα υπέρ υποψηφίων του στυλ "γυναικεία φωνή στην Βουλή" κλπ.
Διαγωνίζονται εν προκειμένω κόμματα ή άνδρες-γυναίκες;
Πιστεύω ακράδαντα στην ισότητα των δύο φύλων και μου φαντάζει υποτιμητικό για τις ίδιες τις γυναίκες να αποδέχονται τέτοιου είδους διαχωρισμούς στον 21ο αιώνα και μάλιστα σε τόσο απλοϊκό ύφος. Φέρνει στην μνήμη μου εκλογικές διαδικασίες στο Δημοτικό σχολείο που τα παιδάκια ψηφίζουν για πρόεδρο της τάξης με γνώμονα το φύλο, τον φίλο ή την φίλη και εν συνεχεία άλλα εξωτερικά χαρακτηριστικά, τύπου χωρίστρας μαλλιών, χρώματος στα ρούχα και μάρκας στα παπούτσια. Μόνο που σ'αυτές τις ηλικίες είναι ανεκτό κι επόμενο να εμφανίζεται αυτός ο άτυπος σεξισμός που εξαφανίζεται φυσιολογικά μετά την πάροδο της εφηβείας. Εκτός κι αν το εκλογικό σώμα συνηθίζει από μικρό σ' αυτές τις επιλογές και το διατηρεί και στις επόμενες εκλογές που καλείται να αποφασίσει και να εκλέξει.
Έτσι λοιπόν, στις "ώριμες" εκλογικά και δημοκρατικά κοινωνίες των ενηλίκων όπου εδώ και δεκαετίες γυναίκες (και άνδρες) διαδηλώνουν για την ισότητα των δύο φύλων και αγωνίζονται για ίσα δικαιώματα το να διαβάζουμε και να βιώνουμε τον σεξισμό στην πιο φθηνή μορφή του δεν τιμάει κανένα και περισσότερο απ' όλους αυτούς που το διεκδικούν για κάποιο όφελος, όπως η κα Κλίντον που στο μέλλον θα εμφανιστεί να διεκδικεί ισότητα των φύλων όταν "σεξιστικά" έχει αποσπάσει ψήφους. Φυσικά εμάς, ξαναλέω, δεν μας πέφτει ο λόγος τι κάνει η κα Κλίντον, αλλά "τα λέμε στην νύφη να τ' ακούει η πεθερά".
Καλησπέρα σας.

Φοβού τους Κινέζους!

2008-01-04T18:52:00.000+02:00

Έχουμε συνηθίσει να ακούμε παράπονα και σχόλια από τον επιχειρηματικό κόσμο για την επέκταση του κινεζικού εμπορίου και στην χώρα μας. Σημεία των καιρών θα πείτε... Κάποτε βλέπαμε στις αμερικάνικες ταινίες τις τσαϊνατάουν στις μεγαλουπόλεις της Δύσης και μας ξένιζε, που να φανταζόμασταν ότι θα ζούσαμε κάτι αντίστοιχο και μάλιστα με τέτοιου είδους ανάπτυξη στην χώρα μας.
Και μετά άρχισαν οι γκρίνιες σχετικά με την ποιότητα και την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων εκ Κίνας και τα σχόλια ότι είναι μεν φθηνά αλλά "μάπα¨ και ότι είναι επικίνδυνα για την υγεία κλπ. Δεν είναι σκοπός μας να κρίνουμε εμείς την αξιοπιστία των Κινεζικών προϊόντων. Πάντως είναι γεγονός ότι οι διαμαρτυρίες είναι συχνές ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεως της αγοράς ή εκπτώσεων όπως καλή ώρα κοντεύουν.
Θα πρέπει εδώ να επισημάνουμε ότι όλοι αυτοί οι αλλοδαποί διαμένουν στην χώρα μας με άδειες διαμονής και επειδή πολλοί δεν εξασφαλίζουν αμέσως την άδεια, διαμένουν με προσωρινές άδειες οι οποίες δεν τους δίνουν το δικαίωμα να ταξιδεύουν όποτε θέλουν αλλά μόνο όταν δίνει άδεια επανεισόδου στην ελληνική επικράτεια το Ελληνικό Κράτος.
Όπως για παράδειγμα τις μέρες των γιορτών δίνεται τέτοια άδεια. Ειδικά για τους Κινέζους δίνεται για την περίοδο από 15 Ιανουαρίου έως 28 Φεβρουαρίου καθώς και κάπου εκεί ανάμεσα γιορτάζεται η Κινεζική Πρωτοχρονιά.
Εκεί λοιπόν παίζεται και το παιχνίδι του ανταγωνισμού. Τι εννοούμε; Το πολύ απλό ότι στην ίδια περίοδο φέτος είναι οι ετήσιες εκπτώσεις των εμπορικών καταστημάτων.
Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο φυσικά. Πρωτοχρονιά στο σπίτι στην Κίνα ή στο κυνήγι του ανταγωνισμού και μακριά από συγγενείς και φίλους. Αν και τους "κόβω" εργασιομανείς οπότε μάλλον εδώ...
Καλημέρα σας.

Τον "κακό" μας τον καιρό...

2008-01-04T12:23:00.000+02:00

Κάθε χειμώνα διανύουμε κάποιες μέρες με "έντονα καιρικά" φαινόμενα όπως χαρακτηρίζονται από τα διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης και έχουν υιοθετήσει πολλοί αυτόν τον χαρακτηρισμό. Αναρωτιέμαι, τους τραχείς χειμώνες του παρελθόντος, που όπως ακούω κι από τους γηραιότερους τα χιόνια, οι βροχές και το χαλάζι ήταν σε συχνότατη εμφάνιση γιατί δεν ακούγαμε τις τωρινές γκρίνιες και παράπονα για την "οργή του καιρού", την περιβαλλοντική υποβάθμιση που οδηγεί στην "εκδίκηση του καιρού" , κρατική ολιγωρία κλπ... Αν αναλογιστούμε επίσης το πόσο έχουν βελτιωθεί οι κατασκευές και τα μέσα θέρμασης και προστασίας μάλλον δεν δικαιούμαστε να ομιλούμε για τον καιρό. Κι όμως με την πρώτη ευκαιρία συμβαίνει το αντίθετο. Χώρια που εκτός από τον "κρατικό μηχανισμό" που παραλύει λες και τον δάγκωσε κόμπρα, παραλύουμε κι εμείς οι "λοιποί" που καλώς ή κακώς αν ήμασταν λίγο οργανωμένοι θα μπορούσαμε να δώσουμε κάποιες άμεσες και ουσιώδεις λύσεις σε πολλές καταστάσεις.
Θυμάμαι κάποιες παλιές ταινίες που δείχνει τους ενοίκους μια πολυκατοικίας να φτυαρίζουν τα χιόνια από τον προαύλιο χώρο τους και έχω την πληροφόρηση ότι συμβαίνει από κάποιους σε κάποιες περιοχές της χώρας μος που τα χιόνια εμφανίζονται συχνά την χειμερινή περίοδο. Γιατί να μην υπάρχει μια καλύτερη προετοιμασία και από τους υπόλοιπους, και στις υπόλοιπες περιοχές από την ιδιωτική πρωτοβουλία ώστε να μην αναγκαζόμαστε να περιμένουμε από το απρόσωπο κράτος να κάνει αυτό που μπορούμε να κάνουμε κι εμείς από μόνοι μας. Δεν είναι τόσο απίθανο να έχουμε ένα φτυάρι ή κάποιο άλλο αντικείμενο με χρηστική αξία για τέτοιες περιπτώσεις στην αποθήκη μας ή να οργανώσουμε μια πρωτοβουλία συνεργασίας με μερικούς γείτονες με αντικείμενο το τι θα κάνουμε σε κάποια τέτοια περίπτωση "οργής του καιρού".
Κι ας αφήσουμε το κράτος και την τοπική αυτοδιοίκηση να ασχοληθούν με τα πιο σημαντικά ζητήματα που τους απασχολούν, μπας και βρεθεί εκεί κάποια λύση.
Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το "Κράτος" και ο "Δήμος" στην ουσία είμαστε εμείς!
Επί το έργον λοιπόν.

Καλωσόρισμα...περί χρόνου

2008-01-01T21:55:00.000+02:00

Καλημέρα σας και χρόνια πολλά...και καλή χρονιά :)
Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε τις αναρτήσεις σ' αυτό το Blog με το ξεκίνημα του νέου έτους έτσι ώστε να αποκτήσει μια ημερολογιακή βάση στις δημοσιεύσεις. Όχι πως έχει κάποια άλλη ουσιαστική χρηστικότητα πέραν απ' αυτή που δίνει η κλισαρισμένη (sic) χρήση που έχει ο χρόνος στην σημερινή κοινωνία.
Είναι άλλωστε τόσο υποκειμενικός σε "όλα" του που νομίζω δεν αξίζει να αναφερθούμε παραπάνω σ'αυτόν πέραν από τούτο για να διαλευκάνουμε ότι προείπαμε.
Για να αντιληφθούμε και να αξιολογήσουμε την αξία του χρόνου που περνάει και που τόσα έχουν γραφθεί θα πρέπει να τον αναγάγουμε στην μονάδα του... Τουτέστιν τη "στιγμή". "Εμένα την στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου φέρει" απαγγέλει ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής... και είναι τόσο παρελθόν αυτή η "στιγμή" όσο και αυτές οι γραμμές που διασχίζουν την οθόνη εδώ και μερικά λεπτά. Κοινώς όλα φεύγουν..περνούν ... χάνονται... όλα; χμ!
όχι όλα!!
Όπως και στα αξιαγάπητα και μοναδικά Asterix υπάρχει ένα χωριό που ακόμα αντιστέκεται στον κατακτητή, έτσι και στον χρόνο υπάρχει κάτι που ακόμα αντιστέκεται μπροστά στον πανδαμάτορα. Τα γραπτά μένουν (scripta manent) όπως έλεγαν και οι λόγιοι πολίτες στην αρχαία Ρώμη.
Αυτό θα επιδιώκουμε κι εμείς εδώ. Να νικήσουμε αυτόν που μας κυνηγάει και μας παίρνει τις στιγμές. Πώς; Με τους τρόπους που μας προσφέρει η τεχνολογία, να εκμεταλλευόμαστε δηλαδή τον διαδικτυακό χώρο και να "αφήνουμε" τα αποτυπώματά μας για τους επόμενους αλλά και για μας τους ίδιους. Θυμάστε άλλωστε το κλασσικό απόφθεγμα "...για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι..." . Κάπως έτσι δειλά δειλά κάνουμε την αρχή μας.
Ας είμαστε λοιπόν εδώ για να σχολιάζουμε, εξιστορούμε, αναφέρουμε, θυμόμαστε, αναπολούμε αλλά και ανακαλύπτουμε όλα αυτά που μας προσφέρει ο παγκόσμιος ιστοχώρος μέσα από την καθημερινότητα και την απλότητα. Μέσα από τις μοναδικές μας στιγμές
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ φίλοι μου και είστε όλοι ευπρόσδεκτοι!